మన్పూరే షరిఫ్ జాదే
 

అపరిచితుడు

నిన్న చాలా చెడ్డరోజు. నాకు పూర్తిగా దుర్దినం. నిన్న కొత్త సంవత్సరపు మొదటి రోజు. కానీ మా ఇల్లంతా విషాదంతో నిండిపోయింది. అమ్మ సూట్ కేసులో బట్టలు సర్దుకుంటుంటే, అది నోరు తెరిచి నన్ను మింగే సమాధిలాగా కన్పించింది. గొంతెత్తి పెద్దగా అరవాలనుకున్నా ప్లీజ్ అమ్మా! నువ్వు వెళ్లొద్దు' అని. కానీ నా కంఠం పొడారిపోయింది. కన్నీరు కారుతుంటే మాట పెగలటంలేదు. పాపం అమీర్, నాదర్, జొహ్ర ఎంతగా ఏడ్చారో ఆ దేవుడికే తెలియాలి. నిన్నట్నించీ కంటికీమంటికీ ఏకధారగా ఏడుస్తూనే ఉంది జొహ్ర. "హూ... అమ్మతో వెళ్లాలని నేను నా బట్టలు కూడా తెచ్చుకున్నా. అంకుల్ దగ్గరికి నేనూ వెళ్లాలనుకున్నా" అని నిన్న అమ్మ వెళ్లిపోయాక భోరుమంది.

అమీర్, నాదర్ ఇంకో అంకుల్ ఇంటికెళ్ళిపోతే నేను ఒంటరిగా ఆ నాలుగ్గోడల మధ్య ఉండిపోయాను. ఆ భయంకర ఒంటరితనంతో ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతున్నాను.

అమ్మ చాలా వివేకం, జాగ్రత్త గల స్త్రీ అలాంటిది బలవంతంగా మమ్మల్నందర్నీ ఒంటరిగా వదిలేసి ఇల్లువిడిచి తన దారిన తను పోతుంది అనుకోలేదు. వెళ్ళేముందు పెట్టె ్ప తన బంగారు ఉంగరాన్ని పెట్టి అంది "ఆఖాజాన్ తీసుకోకపోతే, నీ దగ్గ రుంచు." ఆ ఉంగరాన్ని చూడగానే, నా నెత్తిపై ఎవరో కుండలతో మరుగుతున్న నీరుపోస్తున్న అనుభూతి కల్గింది. ఆ ఉంగరం నా కళ్లముందు అటూ ఇటూ కదు ల్తోంది. అదొక్కటే అమ్మకున్న ఆభరణం! తమ పెళ్ళిరోజున ఆఖాజాన్ ఆమె వేలికి......................