మాయానగరం

'మాయాదేవీ!' అంది భైరవి మృదువుగా.

ఆ పిలుపుతో చిత్తరువు ముందు ప్రతిమలా కూర్చున్న మాయాదేవి గిరుక్కున వెనక్కు తిరిగింది. ఆమె కదలికతో వెయ్యిమంది చంద్రులు ఒక్కసారి ఉదయించినట్టు శోభించింది ఆ ప్రదేశం. సృష్ట్యాది బ్రహ్మ అటువంటి అపురూప సౌందర్యరాశిని సృష్టించేందుకు విశ్వప్రయత్నం చేసే సఫలీకృతుడైనాడా అన్నట్టుగా ఉంది ఆమె అందం. అనుక్షణమూ ఆమె చెంతనే ఉంటూ, ఆమె అందాన్ని అవలోకించే అవకాశం గల భైరవి కూడా ఆ క్షణంలో ఆమె అందాన్ని చూచి దిగ్భ్రాంతురాలైంది.

'ఏమిటే భైరవీ, అలా చూస్తున్నావు?' వసంతాగమనంతో వికసించిన ప్రకృతిని చూస్తూ మైమరచిన కోయిల గానంకన్నా మధురంగా ధ్వనించింది మాయాదేవి కంఠం. 'బ్రహ్మసృష్టిని దేవీ!' అంది భైరవి మాయాదేవి వంక రెప్పలార్పకుండా చూస్తూ. 'రోజూ చూస్తున్న సృష్టేగా!' అంది మాయాదేవి. వీణానాదం విన్నట్టు, సజీవ పదార్థాలే గాక జడపదార్థాలు కూడా పులకించాయి.

'కాదు దేవీ! బ్రహ్మసృష్టి ఈనాడు అద్వితీయశోభతో అలరారుతుంది. అపూర్వ సౌందర్యంతో ప్రకాశిస్తూంది. అభ్యంతరం లేకపోతే..' అంది భైరవి.

మాయాదేవి నిట్టూర్చింది. ప్రకృతి స్థంభించింది. అగ్నిపర్వతాలు పెట పెటార్భాటాలతో పొగలు శెగలతో అగ్నిగోళాలను విరజిమ్మాయి. భైరవి భయంతో కంపించిపోయింది.

- అయినా ఏం

'అమ్మా! దేవీ! అమ్మా!' అంటూ ఆతృతగా విలపించింది భైరవి. 'భయపడకు భైరవీ! ప్రళయం రానీను. నాకు తెలుసు చెయ్యను? మానవాతీతమైన అద్భుత శక్తులు కలిగిఉండిన్నీ అప్పుడప్పుడు హృదయ దౌర్భల్యంతో బేలనైపోతుంటాను' అంది వ్యధాభరితమైన చిరునవ్వుతో మాయాదేవి.

'దేవీ! నీ బాధ నాకు తెలియనిది కాదమ్మా! భైరవి ఏనాటికైనా నీ జీవితంలో ఆనంద ప్రభాతాన్ని కలిగిస్తుంది. అందుకే భైరవి జీవిస్తూంది. అవసరమైతే అందుకే భైరవి జీవితాన్ని అర్పిస్తుంది' అంటూ నిశ్చయంగా పలికింది.