ఒకరికొకరు

రఘూ! నేను చెప్పేది విను నాన్నా! ఎన్నాళ్ళని ఇలా వుండి పోతావ్? నువ్విలా ఎండిపోయిన మోడులా వుంటే మా గుండెలు ముక్కలవుతున్నాయి. జరిగింది అందరికీ చాలా బాధ కలిగించేదే. కానీ గతాన్ని తలుచుకుంటూ జీవితాన్ని ఇలా పాడు చేసుకుంటుంటే తల్లిదండ్రులుగా మేము ఎలా వూరుకుంటా మనుకున్నావు?” ఆవేశంగా గట్టిగా ప్రశ్నిస్తున్న లలితమ్మ గొంతులో దుఃఖపు జీర తొంగిచూసింది.

"నన్నేం చెయ్యమంటారు?" అంటూ నుదురు కొట్టుకుంటున్న కొడుకును చూసిన ఆవిడ కన్నకడుపు తరుక్కుపోయింది. కానీ గట్టిగా వుండకపోతే లాభం లేదని గంభీరంగా "మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకో” శాసించినట్లు చెప్పింది.

"అమ్మా!" ఆక్రందనలా వినబడింది రఘు గొంతు. "అవును. పాప కోసమైనా నువ్వు చేసుకోవాల్సిందే” ఖచ్చితంగా అంటున్న తల్లిని చూస్తూ "మీరుండగా దానికి, నాకు లోటేమిటమ్మా?" పేలవంగా నవ్వాడు. “రఘూ నువ్వు చిన్న వాడివి కాదు. అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నావని అనుకోవడానికి. మేము ఎంత కాలం వుంటాం? నీకు తోడు, పాపకు ప్రేమాదరాలు అవసరం. నా మాట కాదనకు" నచ్చజెప్తున్న తల్లి వైపు అయోమయంగా చూసాడు. గొంతు పెగుల్చుకుంటూ “ఆ వచ్చే అమ్మాయి నా భార్య అవుతుందేమో గాని పాపను బాగా చూస్తుందని ఏమిటి? నేను కూడా స్వప్న స్థానంలో ఎవర్ని వూహించుకోలేను. నన్ను వదిలేయ్ అమ్మా! ప్లీజ్" అంటూ అటు తిరిగి పడుకున్న కొడుకువైపు చూసి, భారంగా నిట్టూర్చింది లలితమ్మ.

తల్లి అడుగుల శబ్దం దూరమవ్వడంతో వెళ్లిపోయిందని గ్రహించి వెల్లకిల్లా పడుకున్నాడు. సీలింగ్ వైపు చూస్తున్న అతనికి జరిగిందంతా సినిమాలా గుర్తు వస్తూ మరింత బాధపెట్టసాగింది. ఆ రోజు పాపను ఇంట్లో బామ్మా, తాతల దగ్గర.............................