నా పేరు శివ ప్రసాద్. నాన్న మొక్కి మొక్కి శివయ్య దగ్గర సాధించుకున్న సంతానం నేనే. అసలే నాన్న శివ భక్తుడు. నాన్న ఎన్నో మొక్కులు మొక్కి, అమ్మ ఎన్నో నోములు నోచి నన్ను పొందారు. కానీ ప్రేమ నాపై ఎంతకాలం ఉందో నాకు గుర్తు లేదు. ఎందుకంటే నా పుట్టుకే నా కుటుంబానికి శాపం. పెట్టిన పేరు మార్చలేరు కదా అందుకే శివ ప్రసాద్ అనే పేరు అలాగే మిగిలిపోయింది. కానీ ఊరి వాళ్లు ముద్దుగా పెట్టుకున్న పేర్లు.. మూగోడు, మొండోడు, మొరటోడు.

ఆ పేర్లలో ముద్దు లేదు, నిజం మాత్రమే ఉంది, ఎందుకంటే నాకు మాట రాదు. ఈ సమాజం నాకు అర్థం కాదు, నేను ఈ సమాజానికి అర్థం కాను. మాదో బ్రాహ్మణ కుటుంబం. మాకు స్వరం లేకపోతే పొట్ట నిండదు.. పూట గడవదు. ఆ దేవుడు ఇచ్చిన స్వరంతో దేవుడిని కొలిస్తే తప్ప మనుగడ లేని కులం మాది.. వేదం చదవాలి, కీర్తన పాడాలి, గుడిలో పూజ చేయాలి కానీ ఇవేవీ చేయలేను.,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,