ఆ ఒక్కటీ అడిగేసెయ్

“ఆదర్శవాది అర్థరాత్రి బురఖా తీసి అద్దంలో నగ్నంగా ప్రతిఫలించడం చూశాడు. అమ్మాయిల కన్నుల్లో సరదాకి, సభ్యతకీ మధ్యన జరుగుతున్న యుద్ధం చూసాడు!” రిషేంద్రకి తిలక్ వ్రాసిన వాక్యం గుర్తొచ్చి చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

చేతిలోని పేపరులోకి మనసు లగ్నం చెయ్యడానికి ప్రయత్నించాడు కానీ మనసు మాట వినలేదు. మొండికేసింది. కళ్ళు వాటంతట అవే ఎదురు సీటువైపు తిరిగిపోతున్నాయి! కారణం... అక్కడ కూర్చున్న అందమైన అమ్మాయి! సౌందర్యం మనసుని సున్నితంగా కోసే పదునైన ఆయుధం. రైలు చిన్న కుదుపుతో అలవోకగా సాగిపోతుంది.

ఆకుపచ్చ స్కార్ఫ్ కట్టుకున్న ఆమె ముఖం అచ్చు రెమ్మల మధ్యన విరబూసిన బొండుమల్లెలా మనోహరంగా వుంది. బొండు మల్లెమీద గండుతుమ్మెదలు వాలినట్లుగా వున్నాయి ఆమె కాటుక కళ్లు. నేనున్నాను సుమా! అన్నట్లు తళుక్కుమని మెరుస్తోంది. ఆమె ముక్కునున్న ఒంటిరాయి పుడక. జంట పర్వతాల మధ్యనుండి చెంగున క్రిందికి దూకుతున్న పిల్లకాలువలా వుంది పైట కొంగు. కాలుమీద కాలు వేసుకొని కూర్చొన్న ఆమె భంగిమనీ, ఆ నడుంమీద ఒంపునీ చూస్తే కాళిదాసు కావ్యం, జక్కన శిల్పం పూర్తిచేసుండేవారు కాదనిపించింది రిషికి.

రిషి సిగరెట్టు, అగ్గిపెట్టె తీసుకుని డోర్ దగ్గరకెళ్లి నిలబడ్డాడు. మీగడ బొమ్మలాంటి ఎదురుసీటు అమ్మాయి మనసుని వీడిపోనంటోంది.

"తప్పు!" చెప్పాడు మనసుతో.

“ఓసారి కాలు తగిలించి చూడు!" చెప్పింది మనసు..................