దసరా పండుగ
సెలవులకు తను ఇంటికి వచ్చింది. చదువు పూర్తయినా సరే నాకు ఇంకా ఉద్యోగం లేదు. నాకు కావలసిన ఖర్చులన్నీ తానే చూసుకుంటుంది. నా మీద ఇష్టం చూపించినా ప్రేమ ఉందో లేదు తెలియట్లేదు నాకు.
పోనీ దైర్యం చేసి అడుగుదామా అంటే ఉన్న ఆ కాస్త స్నేహం కూడా పోతుందేమో అనే భయం మధ్యలో ఉంది మా బంధం.
అమ్మ, నాన్న వాళ్ళకు తెలీయకుండా వాళ్ళ ఫోన్ నుండే మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. స్నేహితుల మధ్యలో ఉన్న తనకోసమే ఆలోచించే వాడిని. తను కూడా అదే టైం కి కాల్ చేయడం. బోర్ కొడ్తుంది. ఏం చేస్తునావ్? అంటూ మొదలు పెట్టీ ఆ సంభాషణ రాత్రంతా సాగుతుంది.
చూస్తూ ఉండగా సెలవులు చివరి రోజుకు వచ్చాయి, అంటే ఆ చివరి రోజు దసరా పండగ. రేపటి నుండి ఇంకా తను ఉండదు కదా! బ్రతకాలి.
సరిగ్గా అదే రోజు సాయంత్రం ఊరంతా ఒక చోట చేరి బతుకమ్మ ఆడుతారు. తను ఖచ్చితంగా వస్తుంది అని తెలిసినా, మనసులో తెలియని గుబులు. ఎప్పుడూ వస్తుందో అనే ఎదురు చూపులు.
ఊరు అంతా బతుకమ్మని తీసుకొని ఒక్కచోట చేరింది. అందరూ బతుకమ్మని మద్యలో పేట్టి ఆట మొదలు పెట్టారు. అంతమందిలో తను ఎక్కడ ఉందో తెలియట్లేదు.
తను ఎక్కడ ఉందో, వెతికి పెట్టు అని నా కళ్ళకి నేనే శిక్ష వేసా. అంతా అయిపోతుంది అనే సమయానికి తను బతుకమ్మని మోస్తూ. అక్కడికి వచ్చింది.
ఆకు పచ్చ రంగు లంగావోణి' కట్టుకొని ఆ రాత్రి వెలుతురులో మెరిసిపోతుంది. నిండు చందమామ అంతటి బొట్టు, తన జెడ సహాయంతో....................
